Powietrzne i morskie siły Stanów Zjednoczonych
rozpoczęły serię ataków na obiekty terrorystyczne...
Lot 103 linii Pan Am uderzył w miasto Lockerbie.
Sankcjonował akty terroru w Afryce, Europie i na Bliskim Wschodzie.
Agresja w Kuwejcie nie może mieć miejsca.
Ta bezlitosna pogoń za terrorem.
Nie będziemy dokonywać rozróżnienia...
USS Cole został zaatakowany podczas tankowania w porcie Aden.
To był akt terroryzmu.
To był akt nikczemny i tchórzowski.
Następna samba, którą wam zagramy, to stary, ulubiony klasyk.
Dopóki coś go nie zatrzyma...
Upewniam się, że znów w nas nie uderzą.
Ten samolot uderzył w World Trade Center.
Tysiące ludzi uciekają.
Musimy być i pozostaniemy czujni w kraju i za granicą.
Co ty, kurwa, robisz? Boże!
Kurwa! Już raz coś przegapiłam.
Nie chcę... nie mogę znów na to pozwolić.
To było dziesięć lat temu.
Każdy coś wtedy przegapił.
Nie jestem każdym.
W poprzednim odcinku Homeland:
- Co powiedziałeś? - Jestem Amerykaninem.
Okazuje się, że to jeden z naszych.
Sierżant Marines, Nicholas Brody...
zaginiony od 2003 i uznany za martwego...
do dziś.
Cześć, tato.
- Spotkałeś go kiedyś? - Abu Nazira?
- Był podczas twoich przesłuchań? - Nie.
Powrót Abu Nazira, który zbiegł się z cudownym powrotem Brody'ego
nic nie znaczy?
Tato...
Jeśli to terrorysta, musimy go obserwować od chwili, gdy opuści samolot.
- Przepraszam. - Znam cię.
Słuchaj, nie wracam tam, jeśli ty nie możesz powrócić.
- To niepotrzebne. - Może urządzimy prywatne spotkanie tutaj?
- Co ty na to? - Kusząca propozycja.
Co z twoją żoną?
Nie mogę z nią być, ale mogę z tobą.
Pierdolone CIA myśli, ze pracuję dla Al-Kaidy?
Ja myślę, że pracujesz.
Byłem załamany. Żyłem w ciemności przez lata,
aż nagle pojawił się pewien człowiek.
Był dla mnie miły.
- I stałeś się jego wyznawcą? - Po raz ostatni, Carrie,
nie jestem tym, za kogo mnie uważasz.
Codziennie modlę się, abyś nie zapomniał,
co zobowiązałeś się czynić w imię Issy.
Przełącznik jest tutaj. Poczekaj z włączeniem do ostatniej chwili.
Czytałem, że wybuch idzie w górę. Do tego miejsca, słabego punktu.
Tu dzieje się coś więcej, a my mamy tak mało czasu.
Musimy go zakodować, połączyć, rozbroić, rozgryźć.
Jest bipolarna. Jest stabilna dzięki lekom.
- Dlaczego mi nigdy nie powiedziała? - Nikt w pracy nie mógł wiedzieć.
Właśnie sprzątają twoje biuro w Langley.
Zaraz rozwiążę to kurestwo.
- Co tu robisz? - Chodzi o twojego tatę.
- Coś mu się stało? - Jest z wiceprezydentem i innymi ludźmi.
Zabije ich, jeśli ich nie powstrzymamy.
świat jest na krawędzi upadku, a my stoimy i rozmawiamy!
Nie ruszaj się.
Saul, posłuchaj mnie. Ta kobieta nie jest celem.
W tej chwili umieszczają wiceprezydenta i jego ludzi w ciasnej przestrzeni.
Powinni być bezpieczni, ale nie są. Są narażeni.
Wypowiedz święte słowa. Pamiętaj o Issie.
- Dzwoni pańska córka. - Dana, oddzwonię do ciebie.
Nie, tato. W domu była ta szalona kobieta.
Powiedziała, że jesteś terrorystą. Musisz mi obiecać, że wrócisz do domu.
Wrócę, Dana.
Wiem o twoim stanie. Potrzebujesz pomocy.
Wiem.
I musisz trzymać się ode mnie z daleka.
Żegnaj, Brody.
Nie mogę tak dłużej żyć. To musi się skończyć.
A co ze skutkami ubocznymi? Utratą pamięci?
Saul, podjęłam decyzję.
Przeciwstawiając się światowej krytyce,
izraelski rząd nadal broni zbombardowania pięciu irańskich placówek.
Demonstranci protestują przed amerykańskimi ambasadami,
nie godząc się na amerykańskie poparcie dla Izraela.
Mówiłam, żebyś to wyłączył.
Rzecznik IDF, Yigal Nitzani, nazwał roszczenie Iranu
do trzech tysięcy ofiar „poważną przesadą...
- mającą wywołać oburzenie...”. - Tato.
Przecież i tak wie, co się tam dzieje.
Owszem, ale nie musimy machać jej tym przed oczami.
- W końcu jest w dobrym stanie. - Zależy, co rozumiesz przez „dobry”.
- Co masz na myśli? - Uważam, że ma za wysoki poziom litu.
O tym decyduje ona i dr. Rosenberg.
Kiedy mój poziom był za wysoki, nie mogłem czytać przez pół roku.
- Nie wtrącaj się. - Grzebie w tym głupim ogródku
tak, jak wasza matka.
Dzień dobry.
- Chcesz naleśniki? - Nie, dziękuję.
- Na pewno? - Tak, mam masę testów do oceny
przed zajęciami.
I możesz już włączyć telewizor, tato.
A nie mówiłem?
ODDYCHAJ
NIEBIESKA KSIĘGA
DZIAŁANIA IZRAELA PRZECIWKO IRANOWI: ATAKI Z POWIETRZA SŁYSZY CAŁY ŚWIAT
NIEBIESKA KSIĘGA
AMBASADA STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI
BEJRUT, LIBAN
Mówiłeś, że jakaś kobieta dała to naszemu mediatorowi.
Nie powiedziałeś, kto to był?
Nie wiemy, kim była.
Jak to, nie wiecie?
Skontaktowała się z nami, podając trzeci kod priorytetowy.
Informacje na temat ataku na amerykańskiej ziemi.
- Ktoś musi nią tu kierować. - Tylko, że nikt nie wie, kim ona jest.
Mieliśmy nadzieję, że pan wie. Pokażę panu.
Nigdy wcześniej jej nie widziałem.
Chce się spotkać osobiście w jednym z naszych punktów.
- Kiedy? - Za dwie godziny.
Przygotuj samochód. Wysadzisz mnie na zewnątrz.
Poprzedni niepotwierdzony informator
wysadzi się w powietrze z pięcioma naszymi oficerami.
Nie powinniśmy sprawdzić naszych źródeł?
- Dowiedzieć się najpierw, kim jest? - Dwa dni temu
Izrael zbombardował pięć placówek nuklearnych w Iranie.
Ajatollahowie nie są zadowoleni. Nawołują do odwetu na Zachodzie.
Mówisz, że to nie przypadek, że ta kobieta ujawnia się właśnie teraz.
To przypadek, którego nie możemy zignorować.
Przygotuję samochód.
Chyba mamy towarzystwo.
Mogliby przynajmniej zmieniać samochód.
Dlaczego uciekasz?
- Przyszedłem, bo chciałaś porozmawiać. - Mylisz mnie z kimś innym.
Nie sądzę.
Powiedziałaś, że masz informacje o ataku.
Nie, Aaron, nie to mam na myśli. Chcę tylko jakiegoś potwierdzenia.
Połącz mnie z nim.
- Proszę pana. - Dzień dobry, Betsy.
Kto?
Wiceprezydent.
Panie wiceprezydencie.
Kongresmenie.
Rozumiem, że nasze żony już się zaprzyjaźniły.
Pani Walden jest niezwykle uprzejma.
Załatwia Danie i Chrisowi szkołę, pomogła ze stypendium.
Cała Cynthia. Teraz kolej na nas.
Słucham?
Musimy zbudować wzajemne zaufanie.
W ciągu godziny moi ludzie przedstawią cię
jako potencjalnego kandydata.
- Jeśli nadal jesteś zainteresowany. - Poważnie?
- To się dzieje naprawdę? - Przed nami długa droga
i nie obejdzie się bez przeszkód,
ale wierzę, że jesteś przyszłością tej partii.
Dlatego zapytam ponownie: jesteś zainteresowany?
Pewnie, że tak!
Takiej odpowiedzi oczekiwałem za pierwszym razem!
Rozumiem, proszę pana. Dziękuję.
Jest jeszcze jedna rzecz.
Moi ludzie i FBI cię prześwietlili.
Przejrzałem cię na wylot.
Co przegapiliśmy, Nick?
Jakaś wada? Jakiś skrywany sekret?
Muszę wiedzieć. Teraz.
Siedziałem w dziurze u Talibów przez 8 lat.
Nie miałem okazji, żeby źle się zachowywać.
W porządku, ale ludzie to powiedzą.
Długo byłeś więźniem. Zbyt długo.
Jesteś uszkodzonym towarem.
Naprawdę mam na to odpowiedzieć?
Umiesz się obronić. To dobrze.
Moje biuro przyśle ci wstępny harmonogram.
Pierwsze w kolejności są niedzielne talk showy.
Organizuję też spotkanie wywiadowcze.
Musisz być gotowy na niewygodne pytania
odnośnie kryzysu na Bliskim Wschodzie.
Dziękuję.
Powodzenia.
- Dobra robota, Hana. - Dziękuję.
Ty też, Hakem.
Prawie idealnie, Omar. Uważaj na dodatkowy zaimek.
Nie „to są okulary, które chcę je kupić”,
ale „to są okulary, które chcę kupić”.
To są okulary, które chcę kupić.
Dobrze.
Zaraz wracam.
Przepraszam.
- Czego chcesz? - Jak się masz, Carrie?
Dobrze.
Przepraszam, że nie wpadłem do szpitala. Naprawdę chciałem.
Nie przejmuj się. Przecież nie urządzałam tam imprezy.
- Czego chcesz? - Estes chce się z tobą widzieć.
Powiedz mu, żeby spierdalał.
- Nie chcesz wiedzieć, o co chodzi? - Nie.
Przestań, Carrie. Co mam mu powiedzieć?
Powiedz mu, że miał rację. Że nigdy nie pasowałam do CIA.
Przepraszam.
Tak, Omar?
To nikt taki.
Jest na krótkiej liście. To wszystko, co wiemy w tej chwili.
Chyba senator Laughton. Wszystko w porządku.
Jesteśmy tylko w szoku.
Słuchaj, Jean, muszę kończyć, ale dziękuję, że zadzwoniłaś.
I podziękuj Martinowi. Na razie.
Telefon dzwoni cały dzień.
Nie zgadniesz, kto się odezwał.
- Wiesz, ile dziś dostałem zaproszeń? - Ile?
- Trzysta. - To sporo znajomych.
Chris, powiedz Danie, że tata wrócił.
Dana!
I proszę, nie krzycz. Idź po nią.
Mój Boże, Brody. Wiceprezydent USA?
Nie wariujmy. Walden tylko wspomni moje nazwisko.
Twierdzili, że nie masz doświadczenia, żeby być jego kandydatem.
Bo nie mam.
Używa mojego nazwiska, by załagodzić kryzys irański.
Sam fakt, że publicznie poda twoje nazwisko, jest niesamowity.
Po tym wszystkim, co przeszedłeś. Po tym wszystkim, co my przeszliśmy.
Na pewno tego chcesz? Bycie członkiem kongresu to jedno...
Może i nie będzie naszej rodzinie łatwo,
ale kłamałabym, mówiąc, że to nie jest fajne.
Wrócę za jakąś godzinę.
Czy jest coś, co chcesz powiedzieć ojcu?
Gratuluję.
Dziękuję. Dokąd idziesz?
- Na kolację. - Z kim?
Z Xanderem.
- Możesz mówić głośniej? - Z Xanderem.
Dlaczego nigdy nie wychodzisz z przyjaciółmi z nowej szkoły?
Bo nie mam tam przyjaciół. Skończyliście mnie przesłuchiwać?
W porządku.
- Nie podoba mi się jej nastawienie. - Ma 16 lat.
Ja w jej wieku miałam dwie prace i odkładałam na studia.
Tak? A ja powtarzałem klasę w szkole średniej.
- Żartujesz? - O nie.
Carrie, gdzie byłaś? Próbowałam się dodzwonić.
- Dlaczego nie odbierałaś? - Wyłączyłam telefon.
Saul Berenson dzwoni do ciebie cały dzień.
- Powiedział, czego chciał? - Nie, tylko tyle, że to coś ważnego.
- Halo?
- Saul, to ja. - Carrie.
- Dziękuję, że oddzwaniasz. - To chyba nie jest rozmowa towarzyska?
Nie.
- Co się dzieje? - Nie mogę rozmawiać.
To otwarta linia. Ale potrzebujemy twojej pomocy.
Wiem.
Nienawidzę siebie za to, że w ogóle o to proszę.
- Nie może to zaczekać do jutra? - Obawiam się, że nie.
David Estes czeka właśnie pod twoim domem.
Dziś jest czwartek.
W czwartki gotuję dla rodziny kolację.
Robię wegetariańską lasagne z warzyw, które zebrałam rano.
Nie każ mi z nim rozmawiać, Saul.
Nie chcę go więcej widzieć. Zostawiłam to wszystko za sobą.
Proszę cię, Carrie.
Boże, dlaczego mi to robisz?!
- Carrie, naprawdę to doceniam. - Miejmy to za sobą, dobrze?
W środku jest zdjęcie. Chciałbym, abyś na nie spojrzała.
- Rozpoznajesz ją? - Tak.
- Dlaczego o nią pytasz? - Kim ona jest?
Fatima Ali, pierwsza żona Abbasa Alego.
Komendanta Hezbollahu.
- Skąd ją znasz? - Sama ją rekrutowałam.
Nie ma na ten temat żadnych dokumentów.
- Zrobiłam to nieoficjalnie. - Dlaczego?
Bo chciałam, żeby przeżyła.
Cała nasza siatka była odkryta, jeśli pamiętasz.
To było w tym samym czasie, kiedy straciliśmy Garretta Hedgesa.
- Jak się do niej zbliżyłaś? - Ostrożnie, w ciągu kilku miesięcy.
Zauważyłam ją w Akademii Sztuk Pięknych.
Miała słabość do amerykańskich filmów. Uwielbiała Julię Roberts.
I okazała się wartościowa?
Przenieśli mnie do Bagdadu, zanim zdążyłam się przekonać.
Kiedy miałaś z nią kontakt po raz ostatni?
W marcu 2005 roku.
Tuż przed opuszczeniem Bejrutu. Chciałam ją przekazać komuś innemu.
- I? - Nie chciała.
Powiedziała, że ufa tylko mi.
- Od tamtej pory była uśpioną agentką? - O ile mi wiadomo.
Wygląda na to, że wczoraj się wybudziła
z informacjami o ataku na Amerykę.
- Powiedz mi. - Niestety nie wiem nic więcej.
- Co to znaczy? - Chce rozmawiać tylko z tobą.
Słyszałem, że ci się polepszyło.
- Robisz postępy. - David, miałam długi dzień.
Jeśli mam lecieć do Bejrutu, po prostu to powiedz.
Wrócisz za trzy dni.
Musisz się z nią tylko spotkać i wyciągnąć z niej informacje.
Po tym całym gównie, przez które przeszłam?
- Po upokarzającym zwolnieniu z agencji? - Nie chcę rozdrapywać starych ran.
I żeby było jasne, to nie przywróci ci posady.
- Tylko spełnisz obywatelski obowiązek. - Jeszcze się nie zgodziłam.
Carrie, błagam, to szaleństwo.
Uwierz mi, nie jechałabym, gdybym miała wybór.
Masz wybór. Zawsze masz wybór.
- Nie tym razem. - Dopiero co stanęłaś na nogi.
- Nie jesteś na to gotowa. - Myślisz, że tego nie wiem?
Regularny sen i posiłki, unikanie stresu, harmonogram.
Dzięki temu ci się polepszyło.
Zadzwoń chociaż do dr. Rosenberga, zanim podejmiesz decyzję.
Już ją podjęłam.
Nie rozumiem, jak możesz im ufać po tym, co ci zrobili?
Ufam Saulowi.
Będzie mnie wspierał, poza tym to tylko kilka dni.
Mówisz, że tu chodzi o patriotyzm, ale obie wiemy, że nie tylko.
Część ciebie chce to zrobić.
Zostaw ją, Maggie.
Boję się, że z powrotem wyląduje w szpitalu.
Zostaw ją.
Dzięki, tato.
Uważaj na siebie, skarbie.
Carrie Mathison, major Joy Mendez. Poleci z tobą na Cypr.
Wezmę pani torbę.
- Dziękuję, majorze. - Mów mi Joy.
A ty nie mów do mnie „pani”.
Proszę.
Roya Hammad przygotowuje materiał o wyborach.
Prosi o 15 minut.
- Kiedy? - Teraz.
Była właśnie u senatora Laughtona. Czeka na zewnątrz.
Wpuść ją.
Cześć, Roya.
- Kongresmenie Brody. - Proszę.
Mam zostać?
Nie, poradzę sobie.
To było kilka niezwykłych dni, prawda?
- To zależy. - Od czego?
Czy rzeczywiście mam szansę na nominację.
Senator Laughton tak uważa. I nie jest z tego zbyt zadowolony.
Ale nie po to tu jestem.
Nagrywa pan to, co dzieje się w biurze?
Ma pan jakieś ukryte mikrofony i kamery?
Nie. Dlaczego pytasz?
- Bo musimy porozmawiać prywatnie. - Masz na myśli nieoficjalnie?
Mam na myśli prywatnie.
O Abu Nazirze.
- Przesyła pozdrowienia. - Słucham?
- Spokojnie, jestem przyjaciółką. - Czyją przyjaciółką?
- Nie mam pojęcia, o czym mówisz. - Przyjaciółką Nazira.
Nasze rodziny są ze sobą blisko od 1947 roku.
Razem uciekli z Palestyny.
Muszę cię prosić, abyś wyszła.
W poniedziałek będą urodziny Issy.
Miałby 13 lat, gdyby przeżył tamten nalot.
Pamięta pan, co mu dał na dziesiąte urodziny?
Bał się czarnych kruków, które siadały na murze.
Zrobił pan dla niego procę.
Czego chcesz?
Raczej czego chce Nazir. Pańskiej pomocy.
- Mojej pomocy? - Tak.
David Estes wprowadza jutro pana w kwestie bezpieczeństwa narodowego.
W jego biurze znajduje się sejf, a w nim klucz do bazy danych
z listą potencjalnych celów. Kod do jego sejfu.
Skoro wam to potrzebne, musicie planować atak.
Powiedziałem Nazirowi,
że będę miał wpływ na wiele osób.
Właśnie to robię i na to się zgodziliśmy.
- Wiem, na co się zgodziliście. - Nie jestem terrorystą.
Jest różnica pomiędzy terroryzmem a uzasadnionym odwetem.
Nie pomogę wam zabić niewinnych cywilów.
A co z 3 tysiącami irańskich cywilów zabitych przez Izrael?
Każdy wie, że te liczby są gówno warte.
Jawny akt agresji wobec suwerennego narodu
nie może pozostać bez odpowiedzi.
Nawet jeśli się zgodzę...
Jeśli się zgodzę to zrobić,
nie mogę otworzyć przy nim jego sejfu.
Będzie pan miał okazję.
Nicholas, jesteśmy w stanie wojny.
- Czas wybrać stronę. - Abu Nazir wie, po czyjej stronie jestem.
Zabiłem Toma Walkera.
I pewnie myślał pan, że to wystarczy.
Jeśli jest pan po naszej stronie, ma pan szansę, żeby to udowodnić.
Proszę się ze mną skontaktować, jak już zdobędzie pan listę celów.
Nie mogłam spać zeszłej nocy.
Myślałam tylko o tym, że Izrael bombarduje Iran,
żeby Iran nie zbombardował Izraela.
Cała logika sprawia, że chcę krzyczeć.
Myślę, że cała ludzka rasa jest szalona.
Uważam, że akcje zbrojne są czasem niezbędne.
Prezydent Iranu ciągle powtarza, że chce zmieść Izrael z mapy.
Mają więc prawo się bronić.
Poza tym religia Arabów nie ceni ludzkiego życia jak my.
To znaczy, że jesteśmy niewierni, prawda?
A Arabowie wierzą, że jeśli nas zabiją,
pójdą do nieba.
- A my powinniśmy... - To nie są Arabowie.
Irańczycy to nie Arabowie. To Persowie.
Dana, rozumiem, że jesteś tu nowa,
ale spotkania kwakrów mają swoje zasady.
Zachowujemy ciszę podczas wygaszania poglądów,
żeby każdy mógł przemyśleć, co zostało waśnie powiedziane
i co chce powiedzieć.
Możesz zabrać głos, kiedy Tad usiądzie.
Persowie, Arabowie. Co za różnica?
Wszyscy chcą tego samego. Zgładzić nas.
Dlaczego nie zaatakować ich wcześniej? Zrzucić bombę lub dwie.
Łajza.
- Czy właśnie nazwałaś mnie łajzą? - Nie tolerujemy tu wyzwisk.
A masowe morderstwa? Tolerujemy to?
Bo o tym on właśnie mówi, czyż nie?
- To tylko gadanie. - Mówi o przerobieniu Teheranu na parking.
Dana, wystarczy.
Za kogo ty się masz i co wiesz na ten temat?
A ty co wiesz?
A co jeśli powiem, że mój ojciec jest podsekretarzem stanu?
A co jeśli powiem, że mój jest muzułmaninem?
Tak, a mój scjentologiem.
W porządku.
Wystarczy.
KRYJÓWKA CIA NIKOZJA, CYPR
Carrie, to już ostatnie. Raz, dwa, trzy.
Przeliteruj.
Dwa R, dwa S, EY. Morrissey.
Nazwisko panieńskie matki?
Moment, pamiętam.
DeCarlo.
- Możemy zacząć jeszcze raz? - Jasne.
Nazywam się Kate Morrissey. Urodziłam się 16 października 1981 roku.
- Gdzie? - W Ottawie, w szpitalu Queensway Carlton.
- Ale dorastałaś... - W Calgary.
Tamtejsza drużyna hokejowa to...
Nie interesuje mnie hokej.
Interesuje, jeśli mieszkasz w Calgary.
The Flames.
- Nazwisko panieńskie matki? - Kurwa. Kurwa.
- DeCarlo. - Jasne, jak oliwa z oliwek.
DeCarlo, DeCarlo, DeCarlo, DeCarlo, DeCarlo, DeCarlo.
Chcesz odpocząć?
Chyba chcę wracać do domu.
Rozumiem. Będziesz w domu za 72 godziny.
- Kiedy spotkam się z Saulem? - Wciąż nad tym pracujemy.
Instrukcje będą czekały na ciebie w pokoju hotelowym.
W Commodore.
Zgadza się. Lecisz jutro do Rafic-Hariri,
łapiesz taksówkę w centrum i meldujesz się w Commodore.
- O co chodzi? - Nie jem mięsa.
Dobrze, że jesteś. Dana!
Co się stało?
Dzwonił dziś dyrektor szkoły. Musimy o czymś porozmawiać.
- Dana, chodź tu w tej chwili. - Już idę, nie musisz krzyczeć.
- Dzwonił dyrektor? - Chcesz mu powiedzieć?
Nie, śmiało. Najwyraźniej wszystko wiesz lepiej.
- Wdała się w kłótnię. - To nie była kłótnia.
- Na porannym spotkaniu. - Niczego nie zaczęłam.
- Kilku kretynów, którzy opowiadali... - To nie są kretyni.
Właśnie, że są.
Finn Walden by jednym z nich. Syn wiceprezydenta.
Widzisz? Już się boi, bo to może zepsuć jej relacje z panią Walden,
- jej nową przyjaciółką. - A co oni mówili?
Wolałabym porozmawiać o tym, co powiedziała Dana.
- Powiedziała, że jesteś muzułmaninem. - Ale nie miałam tego na myśli.
To po co to powiedziałaś?
Żeby wszyscy w nowej szkole myśleli, że masz nie po kolei w głowie?
Żebym nie mogła się tam pokazać?
Żeby popsuć relacje ojca z wiceprezydentem?
Naprawdę chcę wiedzieć. Aż tak chcesz być w centrum uwagi?
Mamo, powiedziałam, że to był błąd.
- Błąd? - Nikt w to nie uwierzy.
Nie o to chodzi.
Chcę wiedzieć, po co to powiedziałaś?
Nie patrz na niego. Ja cię pytam.
Celowo próbujesz wszystko zniszczyć?
O to chodzi? Mamy wysłać cię do psychologa?
- Jessica, przestań. - Mówię poważnie.
Chcę wiedzieć, dlaczego mówi takie rzeczy.
Bo to prawda.
Co?
Tato, przepraszam.
Naprawdę nie chciałam nic powiedzieć, wymsknęło mi się.
Chwila...
Nie chciałem ci nic mówić, bo wiedziałem, jak zareagujesz.
- Ale powiedziałeś Danie? - Nie.
Nie, widziała raz, jak się modlę w garażu.
W garażu?
- Jessica. - Tato.
- Nie chciałam. - Wiem. Nic się nie stało.
Jess.
Teraz rozumiem, dlaczego spędzasz tu, kurwa, tyle czasu.
- Chcesz wiedzieć dlaczego? - A czy to ważne?
- Dla mnie tak. - Ważne, że mnie okłamałeś.
Za każdym razem, kiedy tu przychodziłeś,
- okłamywałeś mnie. - Nie.
Tak, Brody. Wiesz, jakie to popierdolone?
Wiesz, jak to boli?
Przepraszam.
Nie rozumiem. Ci ludzie torturowali cię.
Gdyby dowiedzieli się, że Dana i Xander uprawiają seks,
ukamienowaliby ją na śmierć na stadionie.
To nie powinno dotykać podłogi.
Naprawdę to powiedziałeś?
Myślałam, że zostawiłeś to szaleństwo za sobą.
Myślałam, że do czegoś dochodzimy.
- Bo tak jest. - Nie jest.
Poślubiłam żołnierza US Marines.
To... się nie dzieje. Masz żonę i dwójkę dzieci.
Jesteś kongresmenem ubiegającym się o fotel wiceprezydenta.
To się nie dzieje. Rozumiesz?
Tak, Jess.
Ona o tym wie?
Kto?
Ta kobieta z CIA, z którą byłeś.
- Wie, że jesteś muzułmaninem? - Dlaczego w ogóle o to pytasz?
Bo stała na naszym trawniku i mówiła masę rzeczy,
które nagle sobie przypominam.
Jess, ta kobieta została wyrzucona z CIA
i zamknięta w ośrodku psychiatrycznym.
Carrie.
- Obudź się. - Która godzina?
- Wpół do trzeciej. - Po południu?
Tak.
Wylatujemy za godzinę. Musisz już wstać.
- Będziesz gotowa? - Nie ma sprawy.
Dobrze.
CENTRALNA AGENCJA WYWIADOWCZA, USA
Proszę zdjąć marynarkę i wyjąć wszystko z kieszeni.
Musi pan też zostawić u nas swoją komórkę.
Dziękuję bardzo.
Proszę przejść.
- Wydała mi się normalna. - Była w Wirginii.
U rodziny, gdzie wszyscy o nią dbają. Teraz jest 10 tysięcy kilometrów stąd.
Mendez tu jest. Też uważa, że Carrie się nie nadaje.
- To jej opinia czy twoja? - Nasza wspólna.
Przerabialiśmy to, Saul. Nie mamy innego wyjścia.
Żadnej dobrej opcji,
a jeśli Carrie spierdoli tę operację, zostaniemy z niczym.
- Możemy ją przesunąć o 24 godziny? - Po co?
Czekam na wiadomości z dwóch źródeł. Może ktoś coś wie.
Ta para małżeńska?
Profesorowie z amerykańskiego uniwersytetu?
To nie źródła, Saul. To goście, sam tak mówiłeś.
Wiem, że martwisz się o nią.
Ja też.
Ale mamy żonę komendanta Hezbollahu,
która twierdzi, że ma informacje o ataku na Stany Zjednoczone.
- Jesteś tam? - Tak.
Za godzinę zaczynamy misję. Pomóż Carrie ją wykonać.
- Przepraszam, ważny telefon. - Doceniam, że poświęca mi pan czas.
Z pewnością ma pan mnóstwo roboty.
Dopiero co przyzwyczaiłem się do nazywania pana kongresmenem.
Do zjazdu jeszcze kilka miesięcy. Wiele może się jeszcze wydarzyć.
Wątpię, by wiceprezydent tak się angażował w pańską kandydaturę,
gdyby poważnie o panu nie myślał.
Proszę usiąść.
Pracowaliście razem, gdy wiceprezydent zarządzał agencją?
Bill Walden jest powodem, dla którego jestem teraz na tym stanowisku.
Wyciągnął mnie zza biurka w centrali, bym nadzorował pracę dronów,
gdy mieliśmy nad Bagdadem tylko osiem Predatorów.
- A ile macie teraz? - Ile czego?
- Predatorów. - Nie wiem, jakieś 8-9 tysięcy?
Straciliście rachubę?
Dzięki nim wypatroszyliśmy Al-Kaidę. I to się liczy, prawda?
Tak.
Proszę.
Przepraszam, że przeszkadzam. Ale mamy delikatną sprawę.
O co chodzi?
Możesz swobodnie mówić, o ile to nic tajnego.
Roya Hammad będzie dziś w telewizji. Prosi o komentarz.
- Teraz? - Czeka w sali konferencyjnej.
- Dział PR powinien się tym zająć. - Próbowali.
Wysłali swojego człowieka, ale dyrektor chce, byś z nią porozmawiał.
Przykro mi po raz kolejny, ale muszę się tym zająć.
Nie ma sprawy.
Może pan tu poczekać. To nie potrwa długo.
Czy przynieść coś panu? Wody? Kawy?
Dziękuję, nie trzeba.
- Panie dyrektorze. - W czym mogę pomóc, pani Hammad?
Może pan potwierdzić albo zaprzeczyć doniesieniom
twierdzącym, że zniszczono tylko cztery irańskie ośrodki nuklearne,
- a piąty nadal działa. - Od kogo te doniesienia?
- Z wielu źródeł w rządzie. - Naszych czy ich?
OCENA ZAGROŻENIA, TAJNE
Opowiemy o tym w „Wiadomościach ze świata” z waszym oświadczeniem lub bez.
Niech pani robi, co chce, ale radziłbym się wstrzymać.
Chyba że nie przeszkadzają pani błędne fakty.
Co ma pan na myśli?
Miłego weekendu, pani Hammad.
Wie pan, że jestem blisko prawdy, więc proszę mi pomóc.
- Nie ma szans. - A co pan powie na kolację?
Sobota wieczorem? Cafe Milano. Mam podwójną rezerwację na 20:00.
Może mnie pani kusić winem i makaronem,
ale i tak nie zdradzę poufnych informacji.
Bez obaw. Z pewnością znaleźlibyśmy inne tematy.
- Dobra. - Zgadza się pan?
Tak. Sobota.
Powiedz Kormanowi, żeby ograniczył straty. Niech da Roi coś innego.
Niech wstrzyma ten materiał, zanim nie znajdziemy źródła przecieku.
- Wszystko w porządku? - Tak.
PORT LOTNICZY BEJRUT RAFIC-HARIRI
Podróżuje pani sama?
- Panno Morrissey? - Słucham?
- Spytałem, czy podróżuje pani sama. - Tak.
- Zgłasza pani coś? - Nie.
Do hotelu Commodore.
KAWIARNIA ZARIF 18:00
- Carrie? - Przepraszam za spóźnienie.
- Zamknęli połowę ulic. - Tak. Ludzie są wkurzeni.
- Zauważyłam. - Jak lot?
- Trochę trzęsło. - Ale dotarłaś.
Jak za dawnych czasów.
Carrie, posłuchaj mnie uważnie. Przejdź koło kawiarni, nie zatrzymuj się.
- Dlaczego? - Mam towarzystwo.
- Zrozumiałaś? - Tak.
Mamy kryjówkę na 2218 El Ghadin. Spotkamy się tam, gdy ich zgubię.
- Powtórz adres. - 2212 El Ghadin.
- 2218. - No tak, 2218.
Cholera. Mogli cię rozpoznać.
Facet w szarej kurtce w żółte paski przechodzi właśnie przez El Barghout.
Jego partner nadal mnie obserwuje, ale tobie nic nie będzie.
Wyrzuć telefon i daj się aresztować. Przykrywka utrzyma się
- do czasu powiadomienia ambasadora. - Mogę go zgubić, Saul.
- Ucieczka tylko pogorszy sprawę. - Jeśli mnie aresztują, to po misji.
Nie martw się o to teraz.
Pomocy, mój mąż potrzebuje pomocy.
ŚWIĘTY KORAN
Tato?
Co robisz?
Twoja mama rzuciła mój Koran na podłogę i porwała kilka stron.
Został zbezczeszczony, więc zakopuję go z szacunku.
Pomogę ci, tato.
Przetłumaczone przez LingPerfect